Donate

Ιστορία

Ιστορία της περιοχής Κοκκαλίων Κρικέλλου 279 π.Χ.


«Προμαχούντων των Ευρυτάνων Αιτωλών συνετρίβησαν οι Γαλάτες κατά κράτος»

Αυτή η επιγραφή βρισκεται πάνω στον τύμβο που έστησε ο Σύλλογος των εν Αθήναις και απανταχού Κρικελλιωτών «ο Άγιος Νικόλαος» το 1992 σε ανάμνηση και τιμή της μάχης των Ευρυτάνων-Αιτωλών που έμελλε να δώσει τη χαριστική βολή για την εισβολή των Γαλατών στην Ελλάδα τον 3ο αιώνα π.Χ.

Σύμφωνα με τον Παυσανία έχουμε συνοπτικά την εξής περιγραφή.

Στις αρχές του Φθινοπώρου του 279 π. Χ. ο Βρέννος με  δύναμη 200.000 ανδρών και με κύριο στόχο τους θησαυρούς του μαντείου των Δελφών,  εισέβαλε στη Μακεδονία. Περνώντας εύκολα τη Μακεδονία έφτασε  στη Θεσσαλία όπου εκεί οι ντόπιοι μεγάλοι γαιοκτήμονες του επέτρεψαν την ελεύθερη διάβαση με μόνη συμφωνία να μη λεηλατήσει τα κτήματά τους. Το πιο κατάλληλο σημείο που οι ελληνικές δυνάμεις μπορούσαν να συγκεντρωθούν για  να τον αντιμετωπίσουν ήταν το στενό των Θερμοπυλών. Εκεί συγκεντρώθηκαν, λοίπον, Αιτωλοί, Βοιωτοί, Φωκείς, Λοκροί, Αθηναίοι και Μεγαρείς, περίπου 30.000 στρατός και αντιμετώπισα τον Βρένο.

Μη μπορώντας να περάσει τα στενά των Θερμοπυλών ο Βρέννος αποφάσισε να διασπάσει τους Έλληνες χτυπώντας την Αιτωλία με τμήμα του στρατού του περίπου 40.000 ανδρών, υπό τον Ορεστόριο και τον Κόμβουτη.Το τμήμα αυτό του στρατού μπήκε στην Ευρυτανία που ήταν τότε μέρος της Αιτωλίας, λεηλατώντας τις κοιλάδες της χώρας και εν συνεχεία κατέλαβαν  την αρχαία πόλη, Κάλλιο, όπου προέβησαν σε απίστευτες ωμότητες και εγκλήματα, καίγοντας, βιάζοντας και σφάζοντας αδιακρίτως ηλικιωμένους και γυναικόπαιδα. Μαθαίνοντας  για την εισβολή ο αιτωλικός στρατός σπεύδει να αποχωρήσει απ’ τις Θερμοπύλες με κατεύθυνση την πατρίδα, της οποίας όμως  ο σκληροτράχηλος και ανυπότακτος λαός  δεν έχει πει την τελευταία του λέξη.

Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής οι Κέλτες και συγκεκριμένα στη διαδρομή προς το σημερινό χωριό Κρίκελλο μέσα στον φυσικό ορεινό αυχένα (περιοχή που σήμερα ονομάζεται Κοκκάλια) βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον αιτωλικό στρατό (που για να τον βοηθήσουν έσπευσαν και αρκετοί Αχαιοί από την Πάτρα), υπό τις διαταγές των στρατηγών,  Πολύαρχου,  Πολύφρονα και Λαοκράτη, αλλά και με τους απλούς κατοίκους της περιοχής κινητοποιήθηκαν όλοι οι ενήλικες άντρες ακόμα και αυτοί που ήταν ηλικιωμένοι σπρωγμένοι από την ανάγκη και το φρόνημα. Μαζί μ’ αυτούς συστρατεύονταν εθελοντικά και οι γυναίκες οι οποίες ήταν ακόμη περισσότερο εξαγριωμένες με τους Γαλάτες, απ’ ότι οι άνδρες.

Εκεί μέσα στις ορεινές στενοποριές της ευρυτανικής γης απλοί άνθρωποι με πέτρες, ξύλα και γεωργικά εργαλεία μαζί με το στρατό, επιτέθηκαν ψηλά από τις πλαγιές  και εγκλώβισαν  τους εισβολείς. Η σύγκρουση ήταν σφοδρότατη και διήρκησε ημέρες, καθώς οι Κέλτες προσπαθούσαν να ξεφύγουν, ενώ οι Αιτωλοί συνέχιζαν ακατάπαυστα την καταδίωξη, παίρνοντας θάρρος από τις επιτυχίες και τη δίψα για εκδίκηση, χτυπώντας με μανία και ορμή.

Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν ότι «…. ἐλάσσονες ἡμίσεων ἐς τὸ στρατόπεδον οἱ βάρβαροι τὸ πρὸς Θερμοπύλαις ἀπεσώθησαν…» Δηλαδή λιγότεροι των μισών εκ των 40.000 τελικά διεσώθησαν. Πράγματι για χρόνια τα κόκκαλα των νεκρών, βρίσκονταν διασκορπισμένα στην ευρύτερη περιοχή, που άλλωστε σε αυτά «χρωστά» το όνομά της. Οι δε ντόπιοι καλλιεργητές, συχνά πυκνά, στο πρόσφατο παρελθόν κατά τη διάρκεια των εργασιών τους ξέθαβαν  «αρχαία», όπως οι ίδιοι έλεγαν, κυρίως αιχμές από βέλη και δόρατα.

Αυτό,λοιπόν, το σημείο που  το 1992 οι Κρικελλιώτες δια του Συλλόγου τους έστησαν τον τύμβο των Κοκκαλίων, αποφασίστηκε λίγα χρόνια μετά να αποτελεί την αφετηρία ημιμαραθώνιου δρόμου περίπου 20 χιλιομέτρων με τερματισμό στην πλατεία του Κρικέλλου.

Η πρόταση προς τον Σύλλογο Κρικελλιωτών έγινε από τον αθλητή μεγάλων αποστάσεων Βλάσση Καραβασίλη το 2006. Ο Σύλλογος Κρικελλιωτών  από το 2007, προσπαθεί με τη βοήθεια του Δήμου Καρπενησίου και του αθλητικού συλλόγου ΤΕΛΜΗΣΟΣ Νέας Μάκρης να διοργανώνει τον αγώνα αυτόν. Σήμερα ο αγώνας, ενταγμένος πλέον στο πρόγραμμα του ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Ανατολικής Στερεάς-Εύβοιας, αποκτά ακόμα περισσότερη εμβέλεια και πιστεύουμε πως θαμπορούσε να καθιερωθεί ως «έθιμο» και να πραγματοποιείται κάθε χρόνο δίνοντας ζωή στον τόπο μας αφενός και τιμώντας τους μακρινούς μας προγόνους αφετέρου.

Scroll to top
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial